Rabat na towary lub usługi własne firmy to jeden z najpopularniejszych benefitów pracowniczych. Świadczenie to musi być prawidłowo zakwalifikowane na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. O jego opodatkowaniu rozstrzyga nie sama nazwa, lecz to, kto może z niego skorzystać i na jakich warunkach.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje rabatu. Według interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (0115-KDIT2.4011.485.2023.1.ENB), skoro rabat obniża cenę, to cena po rabacie jest rzeczywistą ceną zakupu, więc samo obniżenie ceny nie jest przychodem. Inaczej jest wtedy, gdy rabat da się potraktować jako świadczenie częściowo odpłatne. Art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza do przychodów ze stosunku pracy wartość nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń, a według art. 11 ust. 2b w przypadku świadczeń częściowo odpłatnych przychodem jest różnica między wartością świadczenia a ceną, którą płaci podatnik.
Dla prawidłowej oceny, czy rabat pracowniczy jest przychodem, kluczowy jest krąg osób uprawnionych do rabatu. W wyroku z 30 października 2014 roku (sygn. II FSK 2451/12) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rabat 25% dla pracowników na towary w sklepach spółki nie daje im przychodu ze stosunku pracy, bo był porównywalny z upustami oferowanymi klientom, a pracowników nie wolno traktować gorzej podatkowo niż klientów. Jeśli nie powstaje przychód, to płatnik nie pobiera zaliczki ani nie wykazuje wartości rabatu w PIT-11. Przychód powstaje tylko wtedy, gdy w żadnym z programów rabatowych firmy dostępnych dla ogółu odbiorców nie da się kupić towaru w cenie oferowanej pracownikowi.
Gdy rabat jest zarezerwowany wyłącznie dla pracowników, organy podatkowe zwykle traktują go jako przychód ze stosunku pracy. W takiej sytuacji pracodawca jako płatnik musi obliczyć, pobrać i wpłacić zaliczkę na podatek. Wartością przychodu jest zwykle różnica między ceną dostępną dla klientów a ceną zapłaconą przez pracownika.
Warto zwrócić uwagę, że interpretacje Dyrektora KIS nie są jednolite. Wydawano rozstrzygnięcia zarówno uznające rabaty pracownicze za neutralne podatkowo, jak i za przychód, a ich uzasadnienia zależały od tego, czy program był skierowany do wąskiej grupy, czy do szerokiego grona odbiorców.
