W polskim prawie pracy od lat funkcjonuje zasada, która nie jest zapisana wprost w jednym przepisie, ale przenika cały system ochrony pracownika. To zasada stabilności zatrudnienia, zgodnie z którą stosunek pracy powinien być trwały, przewidywalny i nie może być rozwiązywany arbitralnie. Jej celem jest zapewnienie pracownikowi poczucia bezpieczeństwa – zarówno ekonomicznego, jak i organizacyjnego – oraz ochrona przed nagłą utratą źródła utrzymania.

Zasada ta przejawia się w wielu mechanizmach Kodeksu pracy. Najbardziej widocznym jest obowiązek uzasadnienia wypowiedzenia umowy o pracę (jeśli ustawodawca tego wymaga), który ma zapobiegać sytuacjom, w których pracodawca rozwiązuje umowę bez realnej przyczyny. Stabilność zatrudnienia wzmacniają również przepisy o okresach wypowiedzenia, ochronie przedemerytalnej, zakazie wypowiadania umowy w czasie usprawiedliwionej nieobecności czy szczególnej ochronie działaczy związkowych. Wszystkie te rozwiązania mają wspólny mianownik: ograniczają swobodę pracodawcy w jednostronnym zakończeniu stosunku pracy.

W praktyce zasada stabilności zatrudnienia nie oznacza jednak absolutnej nienaruszalności umowy o pracę. Pracodawca może ją wypowiedzieć, ale musi działać w sposób konkretny, uzasadniony i proporcjonalny. Sądy pracy wielokrotnie podkreślają, że wypowiedzenie nie może być oparte na ogólnikach, domysłach czy argumentach pozornych. Stabilność zatrudnienia wymaga, aby decyzja o rozwiązaniu umowy była przemyślana i oparta na rzeczywistych potrzebach organizacyjnych lub konkretnych uchybieniach pracownika.

Zasada ta ma również znaczenie przy wyborze rodzaju umowy. Ustawodawca ogranicza możliwość nadużywania umów terminowych, wprowadzając limity czasowe i ilościowe. Dzięki temu pracownik nie może być latami zatrudniany „na próbę”, bez realnej perspektywy stabilizacji. W razie sporu sądy badają, czy umowa terminowa nie była stosowana w sposób sprzeczny z celem przepisów – a jeśli tak, mogą uznać ją za umowę na czas nieokreślony. Z powyższego wynika, że zasada stabilności zatrudnienia jest praktycznym standardem, który wpływa na codzienne decyzje kadrowe: od formy zatrudnienia, przez sposób dokumentowania przyczyn wypowiedzenia, aż po ocenę ryzyka sporu sądowego. Dobrze rozumiana pozwala pracodawcy działać zgodnie z prawem, a pracownikowi daje poczucie, że jego sytuacja zawodowa nie zależy wyłącznie od jednostronnej decyzji pracodawcy.