W okresie ciąży pracownicy przysługuje prawo do wynagrodzenia chorobowego oraz zasiłku chorobowego w wysokości 100% podstawy wymiaru. Przyczynę niezdolności do pracy stanowi w takiej sytuacji zwykle ciąża. Może się jednak zdarzyć, że w tym okresie pracownica będzie niezdolna do pracy z powodu choroby.

Zgodnie z art. 92 § 1 Kodeksu pracy za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek:

• choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną – trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia – trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego – pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu;
• wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo choroby przypadającej w czasie ciąży – w okresie wskazanym w pkt 1 – pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia;
• poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów – w okresie wskazanym w pkt 1 – pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia.

Zgodnie z powyżej przywołaną regulacją, prawo do zachowania wynagrodzenia w pełnej wysokości za czas niezdolności do pracy nie jest uzależnione od rodzaju choroby będącej przyczyną tej niezdolności. Co więcej, choroba powodująca niezdolność do pracy nie musi mieć związku z ciążą.

Ponadto w art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ustawodawca posłużył się pojęciem „niezdolności do pracy przypadającej w okresie ciąży”. Oznacza to, że niezależnie od przyczyny niezdolności do pracy, jeśli przypada ona w okresie ciąży, pracownica zachowuje prawo do 100% świadczenia.