W prawie pracy zdarzają się sytuacje, w których pracownik stawia się do pracy, jest gotów do jej wykonywania, ale pracodawca nie ma dla niego zadań. To moment, w którym szczególnie wyraźnie ujawnia się zasada ryzyka pracodawcy — jedna z podstawowych zasad prawa pracy, zgodnie z którą to pracodawca ponosi ryzyko organizacyjne, techniczne i gospodarcze prowadzenia zakładu.

Jeżeli pracownik jest gotów do pracy, a przeszkoda leży po stronie pracodawcy, wynagrodzenie musi zostać wypłacone mimo braku świadczenia pracy. Nie ma znaczenia, czy przyczyną jest spadek zamówień, awaria systemu, brak materiałów, reorganizacja czy zwykłe zaniedbanie organizacyjne. Pracownik nie ponosi ryzyka tego, że pracodawca nie jest w stanie zapewnić mu zadań — a wynagrodzenie za czas gotowości do pracy wynika wprost z art. 81 Kodeksu pracy.

Zasada ryzyka pracodawcy wyznacza więc granicę, której nie można przekroczyć. Pracodawca nie może obniżyć wynagrodzenia tylko dlatego, że nie ma dla pracownika pracy, ani przerzucać na pracownika konsekwencji własnych problemów organizacyjnych. Brak pracy nie jest winą pracownika, a prawo pracy chroni go przed utratą dochodu w takich sytuacjach. W praktyce oznacza to, że każda przerwa w wykonywaniu zadań musi być oceniana pod kątem tego, czy wynika z ryzyka, które zgodnie z zasadą prawa pracy obciąża wyłącznie pracodawcę.