Umowa o pracę na czas określony stanowi jedną z podstaw nawiązania stosunku pracy. Jej stosowanie zostało jednak ograniczone przez ustawodawcę poprzez wprowadzenie limitów czasowych i ilościowych. Przepisy przewidują jednak sytuacje, w których ograniczenia te mogą doznawać wyjątków.

Wskazane wyżej ograniczenia wynikają z treści art. 25¹ § 1 Kodeksu pracy. Zgodnie z jego treścią: „Okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony zawieranych między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 33 miesięcy, a łączna liczba tych umów nie może przekraczać trzech”. Przekroczenie tych limitów skutkuje co do zasady przekształceniem umowy w umowę na czas nieokreślony.

Ustawodawca przewiduje cztery wyjątki od wskazanej wyżej zasady. Zawarte są one w art. 25¹ § 4 Kodeksu pracy. Zgodnie z jego treścią: Zasady nie stosuje się do umów o pracę zawartych na czas określony:

1. w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

2. w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym,

3. w celu wykonywania pracy przez okres kadencji,

4. w przypadku gdy pracodawca wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie,

jeżeli ich zawarcie w danym przypadku służy zaspokojeniu rzeczywistego okresowego zapotrzebowania i jest niezbędne w tym zakresie w świetle wszystkich okoliczności zawarcia umowy.