Do Sejmu trafiła petycja postulująca nowelizację art. 134 Kodeksu pracy i podwojenie – z 15 do 30 minut – płatnej, wliczanej do czasu pracy przerwy dla osób pracujących co najmniej sześć godzin na dobę. Propozycja ta otwiera znacznie szerszą dyskusję niż tylko spór o kształt jednego przepisu. Dotyka ona fundamentalnego pytania: na ile ustawowe normy czasu pracy nadążają za wiedzą o tym, jak ludzki organizm regeneruje swoje zasoby w trakcie dnia roboczego.

Obowiązujący w polskim prawie pracy model odpoczynku w czasie pracy ma rodowód głęboko przemysłowy. Powstawał w realiach dominacji pracy fizycznej i liniowej, gdzie piętnaście minut miało wystarczyć na podstawową regenerację mięśniową lub szybki posiłek przy stanowisku. Współczesny rynek pracy zdominowany jest jednak przez zadania oparte na przetwarzaniu informacji, ciągłej koncentracji uwagi oraz pracy przed ekranami monitorów. Z badań wynika, że obciążenie psychiczne (związane np. z podejmowaniem decyzji) znacząco obniża zdolność do utrzymania skupienia.

Z punktu widzenia fizjologii pracy piętnaście minut okazuje się okresem zbyt krótkim, aby wyjść ze stanu pobudzenia stresowego, zjeść pełnowartościowy posiłek w spokoju i realnie obniżyć napięcie psychofizyczne. W efekcie pracownicy coraz częściej stosują nieformalne mikroprzerwy, co prowadzi do ukrytej utraty produktywności. Wynika z tego, że sztywne utrzymywanie krótkiej przerwy ustawowej nie zawsze przekłada się na większą liczbę przepracowanych efektywnie godzin. Często generuje jedynie większą liczbę błędów wynikających z przeciążenia poznawczego.

Ewentualna zmiana przepisów stawia jednak przed ustawodawcą klasyczny dylemat regulacyjny. Wydłużenie płatnej przerwy bez jednoczesnego wydłużenia dobowego wymiaru czasu pracy oznacza de facto skrócenie efektywnego czasu świadczenia pracy przy zachowaniu pełnego wynagrodzenia. W sektorach o ciągłym ruchu (np. przemysł, logistyka, obsługa klienta) wymusiłoby to przeprojektowanie grafików i zatrudnienie dodatkowych pracowników na zastępstwa. Propozycja trafiła do Komisji do Spraw Petycji.