Wyrównanie wynagrodzenia po kontroli Państwowej Inspekcji Pracy to sytuacja, która w praktyce pojawia się częściej, niż mogłoby się wydawać. W toku kontroli mogą zostać zakwestionowane: sposób naliczania dodatków, wynagrodzenia za nadgodziny, dyżury czy premie regulaminowe. Jeśli zostanie stwierdzona nieprawidłowość, to pracodawca musi wypłacić pracownikowi zaległe kwoty, często obejmujące kilka, a nawet kilkanaście miesięcy wstecz. W takim przypadku należy się zastanowić, jak prawidłowo rozliczyć podatek dochodowy od takiej wypłaty, skoro dotyczy ona okresów już zamkniętych.

Mogłoby się wydawać, że skoro wyrównanie dotyczy konkretnych miesięcy, to należałoby rozbić je na te okresy i potraktować tak, jakby pracownik otrzymał prawidłowe wynagrodzenie w odpowiednim czasie. Ustawodawca widzi to jednak zupełnie inaczej. Z perspektywy podatku dochodowego liczy się wyłącznie moment wypłaty, a nie okres, którego wyrównanie dotyczy. Oznacza to, że cała kwota — niezależnie od tego, czy obejmuje dwa miesiące, pół roku czy cały rok — staje się przychodem miesiąca, w którym pracownik faktycznie otrzymał pieniądze. Nie ma tu znaczenia, że praca została wykonana wcześniej, a błąd powstał po stronie pracodawcy. Przychód powstaje w dniu postawienia środków do dyspozycji pracownika, a nie w okresie, którego dotyczyła kontrola.

Ta zasada ma bardzo konkretne konsekwencje. Po pierwsze, wyrównanie może znacząco zwiększyć podstawę opodatkowania w miesiącu wypłaty, zwłaszcza jeśli obejmuje kilka miesięcy zaległości. Po drugie, płatnik stosuje koszty uzyskania przychodu i kwotę zmniejszającą podatek wyłącznie w miesiącu wypłaty — zgodnie z oświadczeniami obowiązującymi w tym momencie. Nie ma możliwości rozłożenia wyrównania na poszczególne miesiące ani zastosowania kosztów czy kwoty zmniejszającej tak, jak wyglądałoby to w okresach, których wyrównanie dotyczy.

Z punktu widzenia pracodawcy kluczowe jest to, że nie wolno korygować zaliczek za okresy, których dotyczy wyrównanie, nawet jeśli błąd powstał po stronie firmy. Płatnik rozlicza wszystko w miesiącu wypłaty, zgodnie z zasadą: liczy się moment otrzymania środków, a nie moment wykonania pracy. To podejście jest spójne z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i potwierdzone w interpretacjach organów podatkowych.