W nocy z 24 na 25 października 2026 roku o godzinie 3:00 cofniemy zegarki na 2:00. Czas letni ustąpi miejsca zimowemu. Dla większości z nas oznacza to po prostu godzinę dłuższego snu. Dla pracowników, których nocna zmiana akurat tej nocy przypada w grafiku, oznacza to jednak coś więcej: standardowa ośmiogodzinna zmiana realnie wydłuża się do dziewięciu godzin, a to rodzi konkretny obowiązek rozliczeniowy po stronie pracodawcy.

Zgodnie ze stanowiskiem Państwowej Inspekcji Pracy, godzina pracy wynikająca wyłącznie z cofnięcia zegarków stanowi przekroczenie dobowej normy czasu pracy, a więc zwykłą pracę w godzinach nadliczbowych w rozumieniu Kodeksu pracy. Nie ma tu znaczenia, że przyczyną wydłużenia zmiany jest zjawisko całkowicie niezależne od pracodawcy i pracownika. Skoro pracownik faktycznie przebywał w pracy i wykonywał obowiązki przez dziewiątą godzinę, czas ten trzeba potraktować jak każdą inną nadgodzinę.

Rozliczenie tej jednej dodatkowej godziny jest nieco bardziej złożone niż mogłoby się wydawać, bo składają się na nie dwa osobne świadczenia:

• dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych w porze nocnej — zgodnie z art. 151¹ § 2 Kodeksu pracy, za nadgodziny przypadające w porze nocnej przysługuje zawsze 100% dodatku do wynagrodzenia, niezależnie od tego, w jaki dzień tygodnia wypada ta noc;
• odrębny dodatek za pracę w porze nocnej z art. 151⁸ Kodeksu pracy, przysługujący za każdą godzinę pracy między 21:00 a 7:00, w tym także za tę dodatkową, wynikającą ze zmiany czasu. W październiku 2026 roku, przy minimalnym wynagrodzeniu 4806 zł i wymiarze czasu pracy 176 godzin, dodatek ten wynosi 5,46 zł za każdą godzinę.

Oba świadczenia się nie wykluczają. Pracownikowi przysługuje jednocześnie normalne wynagrodzenie za przepracowaną godzinę, 100-procentowy dodatek za nadgodzinę nocną oraz osobny dodatek nocny.

Pracodawca ma wybór co do formy rekompensaty za tę nadgodzinę. Jeżeli o odbiór czasu wolnego wystąpi sam pracownik, przysługuje mu 1 godzina wolnego za każdą przepracowaną godzinę nadliczbową. Jeżeli natomiast decyzję o udzieleniu czasu wolnego podejmuje z własnej inicjatywy pracodawca (bez wniosku pracownika), musi udzielić 1,5 godziny wolnego za każdą godzinę nadliczbową — dodatek nocny i tak pozostaje należny niezależnie od wybranej formy rekompensaty.

Część pracodawców rozwiązuje tę kwestię prościej, planując na tę konkretną noc zmianę krótszą niż standardowa, np. siedmiogodzinną. Po doliczeniu dodatkowej godziny wynikającej z cofnięcia zegarków pracownik i tak przepracuje pełne osiem godzin, a norma dobowa nie zostanie przekroczona, co pozwala uniknąć konieczności rozliczania nadgodzin w ogóle.

Z tego względu warto zaplanować tę kwestię z wyprzedzeniem, czy to poprzez korektę grafiku na noc 24/25 października, czy przez przygotowanie się do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia wraz z pensją za październik.