Monitoring w miejscu pracy stał się jednym z podstawowych narzędzi organizacyjnych, które mają zapewniać bezpieczeństwo, ochronę mienia i prawidłową organizację pracy. Pracodawcy coraz częściej korzystają z różnych form nadzoru, ale każda z nich musi mieścić się w granicach wyznaczonych przez Kodeks pracy i przepisy o ochronie danych osobowych. Monitoring nie jest więc dowolnym środkiem kontroli. To narzędzie, które wymaga jasno określonego celu, proporcjonalności i pełnej transparentności wobec pracowników.

Przepisy wyróżniają kilka rodzajów monitoringu, które mogą funkcjonować w zakładzie pracy. Najbardziej znany jest monitoring wizyjny, stosowany w celu zapewnienia bezpieczeństwa lub ochrony mienia. Coraz częściej pojawia się także monitoring poczty elektronicznej i aktywności na służbowych urządzeniach, którego celem jest kontrola sposobu korzystania z narzędzi pracy. W niektórych branżach stosuje się również monitoring GPS, pozwalający na śledzenie lokalizacji pojazdów służbowych. Każdy z tych rodzajów ma odrębne zasady i ograniczenia, ale wszystkie opierają się na wspólnym fundamencie: pracodawca może monitorować pracownika tylko w zakresie niezbędnym do realizacji konkretnego, zgodnego z prawem celu.

Podstawową zasadą monitoringu jest obowiązek poinformowania pracowników o jego stosowaniu. Pracodawca musi wskazać cel, zakres i sposób działania monitoringu, a także miejsca, w których jest prowadzony. Monitoring nie może naruszać godności pracownika ani ingerować w sferę prywatną — dlatego niedopuszczalne jest stosowanie kamer w pomieszczeniach socjalnych, sanitarnych czy przebieralniach. Podobnie monitoring poczty elektronicznej nie może prowadzić do kontroli treści prywatnych wiadomości, a monitoring GPS nie może służyć do śledzenia pracownika poza czasem pracy.

W praktyce monitoring jest narzędziem, które może realnie wspierać organizację pracy, ale tylko wtedy, gdy jest stosowany w sposób transparentny i zgodnie z przepisami.