Świadczenia przekazywane pracownikom przez podmiot trzeci — kontrahenta, sponsora, klienta lub inną firmę współpracującą z pracodawcą — co do zasady stanowią przychód ze stosunku pracy, nawet jeśli pracodawca nie uczestniczy w ich finansowaniu. Wynika to z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który obejmuje przychodem wszelkie świadczenia pozostające w związku z zatrudnieniem, niezależnie od źródła ich finansowania. Jeżeli pracownik otrzymuje korzyść dlatego, że jest pracownikiem danego pracodawcy, a świadczenie pozostaje w związku z wykonywaną pracą, to podlega ono opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Kluczowe jest ustalenie, czy świadczenie ma związek ze stosunkiem pracy. Jeżeli podmiot trzeci przekazuje pracownikom nagrody, upominki, bilety, bonusy lub inne korzyści w ramach współpracy z pracodawcą (np. jako element programu partnerskiego, akcji promocyjnej czy konkursu kierowanego do pracowników), świadczenie stanowi przychód ze stosunku pracy i pracodawca jako płatnik powinien pobrać zaliczkę na podatek. Podmiot trzeci powinien poinformować pracodawcę o wartości przekazanego świadczenia, a pracodawca dolicza tę wartość do podstawy opodatkowania i pobiera zaliczkę przy najbliższej wypłacie wynagrodzenia. Nie ma znaczenia, że środki nie pochodzą od pracodawcy – decyduje fakt, że świadczenie jest dostępne wyłącznie dla pracowników i pozostaje w związku z ich zatrudnieniem. Oczywiście trzeba pamiętać, że aby świadczenie mogło zostać zakwalifikowane jako przychód pracownika, musi spełniać warunki określone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 roku (K 7/13): musi zostać spełnione za zgodą pracownika, w jego interesie i stanowić dla niego wymierną korzyść (zwiększenie aktywów lub uniknięcie wydatków) przypisaną indywidualnie.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy świadczenie nie ma żadnego związku z pracą. Jeżeli podmiot trzeci kieruje ofertę do szerokiego grona odbiorców — np. klientów, uczestników otwartego konkursu, osób niezwiązanych z pracodawcą — a pracownik otrzymuje świadczenie na takich samych zasadach jak inni uczestnicy, nie powstaje przychód ze stosunku pracy. W takim przypadku świadczenie może stanowić przychód z innych źródeł, a obowiązek podatkowy spoczywa na podmiocie wypłacającym lub na samym pracowniku, w zależności od konstrukcji świadczenia.

W praktyce oznacza to, że o opodatkowaniu decyduje nie to, kto finansuje świadczenie, lecz dlaczego pracownik je otrzymuje. Jeżeli korzyść jest dostępna wyłącznie dla pracowników lub pozostaje w związku z wykonywaniem pracy, stanowi przychód ze stosunku pracy i podlega opodatkowaniu. Jeżeli jest dostępna dla wszystkich na równych zasadach — nie. Granica przebiega więc nie po stronie finansowania, lecz po stronie związku świadczenia z zatrudnieniem.