Dofinansowanie opieki nad dzieckiem to jeden z tych benefitów, które zyskują na znaczeniu. Trudno się temu dziwić, ponieważ koszty żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli czy opiekunek rosną, a dla wielu rodziców to właśnie wydatki na opiekę i dostępność decydują o tym, czy powrót do pracy jest w ogóle możliwy. Aby realnie ułatwić powrót do aktywności zawodowej, ustawodawca przewidział szczególne rozwiązania w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.  

Takie świadczenia, co do zasady, stanowią przychód pracownika ze stosunku pracy. Korzystają one jednak ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 67a i 67b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy rozróżniają dwa źródła finansowania i dwa różne mechanizmy zwolnienia.

Jeśli środki na pokrycie kosztów pobytu dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub przedszkolu pochodzą z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, świadczenie korzysta ze zwolnienia bez żadnego limitu kwotowego. Cała wartość dofinansowania może być wolna od podatku, o ile świadczenie jest przyznawane zgodnie z zasadami funduszu, czyli z uwzględnieniem kryterium socjalnego.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy pracodawca finansuje opiekę ze środków obrotowych. Wtedy zastosowanie ma odrębne zwolnienie – do 1000 zł miesięcznie na dziecko. Limit obejmuje zarówno żłobki i kluby dziecięce, jak i opiekę sprawowaną przez nianię czy dziennego opiekuna. To wciąż znaczące wsparcie, zwłaszcza że świadczenie nie wymaga stosowania kryterium socjalnego i może być przyznawane wszystkim pracownikom na jednakowych zasadach.

Warto więc pamiętać, że dobrze zaprojektowane wsparcie w tym obszarze może stanowić realną korzyść zarówno dla pracowników, jak i dla pracodawców, choć dla każdej grupy w innym zakresie.