Przyznawanie pracownikom dostępu do platform psychologicznych online staje się coraz popularniejszym elementem polityki well-being. Z perspektywy podatkowej przyznanie takiego świadczenia rodzi jednak pytanie o to, czy jego wartość stanowi przychód ze stosunku pracy, a tym samym – czy podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Kluczowe znaczenie ma tu charakter świadczenia oraz możliwość jego wykorzystania w celach prywatnych.

Zgodnie z utrwalonym podejściem organów podatkowych przychodem ze stosunku pracy jest każde świadczenie, które:

• zostało przyznane w związku z łączącym strony stosunkiem pracy,
• zostało spełnione za zgodą pracownika,
• przynosi mu wymierną korzyść,
• ma charakter osobisty lub mieszany,
• można przypisać konkretnemu pracownikowi.

Dostęp do platformy psychologicznej – obejmującej konsultacje online, materiały edukacyjne czy narzędzia wspierające zdrowie psychiczne – co do zasady spełnia te kryteria. Pracownik otrzymuje możliwość skorzystania z usług, które normalnie musiałby opłacić samodzielnie, a świadczenie ma wyraźnie osobisty charakter. W konsekwencji wartość abonamentu stanowi przychód podlegający opodatkowaniu. W praktyce takie świadczenie rzadko kwalifikuje się do zwolnienia podatkowego, ponieważ nie mieści się w katalogu zwolnień wymienionych przez ustawodawcę w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jeżeli pracodawca wykupuje dostęp w formie abonamentu, wartością przychodu pracownika jest cena jednostkowa przypadająca na jednego użytkownika. Gdy nie da się jej ustalić (np. gdy pracodawca opłaca ryczałt za całą grupę), stosuje się podział kosztu proporcjonalnie do liczby osób objętych świadczeniem.