Każdemu pracownikowi przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego. Ma ono charakter niezbywalny, a pracownik nabywa je w każdym kolejnym roku wykonywania pracy. Powinien być on wykorzystany w naturze, a za taką przerwę w wykonywaniu pracy przysługuje wynagrodzenie.

Urlop wypoczynkowy powinien zostać udzielony w roku kalendarzowym, za który przysługuje. Jeśli to się nie uda, to urlop staje się urlopem zaległym, który powinien zostać wykorzystany do końca września następnego roku kalendarzowego. Nawet jeśli pracownik nie wykorzysta go w tym terminie, to nie traci do niego prawa. Wyjątkiem od zasady udzielania urlopu wypoczynkowego w naturze jest ustanie zatrudnienia, które powoduje brak możliwości wykorzystania urlopu, zgodnie z jego przeznaczeniem. W takim przypadku prawo do urlopu przekształca się w prawo do świadczenia pieniężnego – do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Roszczenie o udzielenie urlopu wypoczynkowego przedawnia się z upływem 3 lat. Co do zasady rozpoczęcie biegu okresu przedawnienia wyznacza moment wymagalności danego roszczenia. W przypadku urlopu wypoczynkowego następuje z ostatnim dniem roku kalendarzowego, za który przysługuje urlop. Trzeba jednak pamiętać, że jeżeli termin wykorzystania urlopu za dany rok uległ przesunięciu na następny rok kalendarzowy to granicznym terminem rozpoczęcia biegu przedawnienia jest ostatni dzień września roku następnego. Na tej podstawie należy przyjąć, że bieg przedawnienia roszczenia o udzielenie urlopu za dany rok rozpoczyna się najpóźniej 30 września roku następnego.

W tym miejscu warto zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 293¹ Kodeksu pracy bieg przedawnienia roszczenia o urlop wypoczynkowy nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na czas korzystania z urlopu wychowawczego.