Pracodawca, który pokrył koszty podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez pracownika, może zawrzeć z nim tzw. umowę szkoleniową. Umowa może zawierać postanowienie, na mocy którego pracodawca zobowiązuje pracownika do pozostawania u niego w zatrudnieniu przez określony w umowie czas po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych (art. 103(4) § 3 kodeksu pracy). Czas trwania zobowiązania nie może przekraczać 3 lat (art. 103(5) pkt 2 kodeksu pracy).

Przywołana umowa powinna określać wzajemne prawa i obowiązki pracodawcy i pracownika, związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych przez tego ostatniego. W przedmiotowej umowie należy zawrzeć między innymi długość okresu odpracowania oraz wysokość kosztów świadczeń dodatkowych poniesionych przez pracodawcę, które pracownik będzie zobowiązany mu zwrócić w przypadkach określonych w art. 103⁵ kodeksu pracy. 

W myśl art. 103⁴ § 2 kodeksu pracy, umowa nie może zawierać postanowień mniej korzystnych dla pracownika niż przepisy zawarte w rozdziale poświęconym podnoszeniu kwalifikacji zawodowych, czyli w art. 102-103⁶ kodeksu pracy. Przepisy te nie precyzują, w jaki sposób należy ustalać długość okresu odpracowania. Nie przewidują zasady, zgodnie z którą na poczet okresu odpracowania wliczane są wyłącznie okresy efektywnego świadczenia pracy. Tym samym, nieobecności w pracy spowodowane dowolną przyczyną, przypadające w okresie odpracowania nie zawieszają biegu tego okresu. Postanowienia umowy szkoleniowej zawierające odmienną w tym zakresie regulację byłyby niekorzystne dla pracownika. W konsekwencji należałoby je uznać za nieważne.