Ustawodawca wprowadził limity w zawieraniu umów o pracę na czas określony. Okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony zawieranych między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 33 miesięcy, a łączna liczba tych umów nie może przekraczać trzech. Nie mają one jednak charakteru bezwzględnego. Jednym z wyjątków jest praca dorywcza.

Z art. 25¹ § 4 Kodeksu pracy wynikają cztery wyjątki od wskazanej wyżej zasady. Zgodnie z jego treścią zasady nie stosuje się do umów o pracę zawartych na czas określony:

1. w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

2. w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym,

3. w celu wykonywania pracy przez okres kadencji,

4. w przypadku, gdy pracodawca wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie,

jeżeli ich zawarcie w danym przypadku służy zaspokojeniu rzeczywistego okresowego zapotrzebowania i jest niezbędne w tym zakresie w świetle wszystkich okoliczności zawarcia umowy.

W przepisach Kodeksu pracy nie znajdziemy definicji pracy o charakterze dorywczym. Warto w tym zakresie odwołać się do definicji słownikowej. Zgodnie z wyjaśnieniem zawartym w słowniku PWN dorywczy należy rozumieć jako podejmowany od czasu do czasu, tylko wtedy, gdy zachodzi taka potrzeba. Synonimami słowa dorywczy są: „chwilowy, doraźny, nieregularny, niestały, niesystematyczny, nietrwały, okazjonalny, okresowy, periodyczny, przelotny, przygodny, tymczasowy”. Z powyższego można wywnioskować, że z punktu widzenia pracownika praca dorywcza będzie oznaczać zajęcie dodatkowe, uzupełniające, niestałe.

Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć, że limity w zawieraniu umów na czas określony nie mają zastosowanie do umów, których celem jest wykonywanie pracy o charakterze doraźnym, tymczasowym w celu realizowania przejściowych, ściśle określonych potrzeb zatrudniającego.