Wśród świadczeń, jakie może otrzymać ubezpieczony, który uległ wypadkowi przy pracy, są odszkodowania. Mogą one mu przysługiwać na różnej podstawie. Jedną z nich jest ustawa o ubezpieczeniach społecznych z tytułu wypadków przy pracy, a drugą – Kodeks cywilny.

Odszkodowanie przyznane w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego może w szczególnych okolicznościach przybrać postać renty, jeśli spełnione są przesłanki określone w art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego. Warto zwrócić uwagę, że może ono zostać przyznane obok świadczeń (w tym odszkodowania) wynikających z ustawy o ubezpieczeniach społecznych z tytułu wypadków przy pracy.

„W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu” (art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego).

Odszkodowanie w formie renty może zostać przyznane, jeśli zostaną spełnione warunki z art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Odszkodowanie w formie renty korzysta ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wolne od podatku są bowiem odszkodowania w postaci renty przyznane na podstawie przepisów prawa cywilnego w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, otrzymane przez poszkodowanego, który utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo którego potrzeby zwiększyły się lub widoki powodzenia na przyszłość zmniejszyły, oraz odszkodowania w postaci renty przyznane na podstawie przepisów prawa cywilnego w razie spowodowania śmierci poszkodowanego, otrzymane przez osoby uprawnione, o których mowa w art. 446 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, a także miesięczne świadczenia na zapewnienie środków utrzymania, o których mowa w art. 753³ § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego.