Pracodawcom zatrudniającym osoby z niepełnosprawnościami mogą przysługiwać dodatkowe uprawnienia związane ze szczególnymi schorzeniami tych osób. Za takie schorzenia uznaje się pewne rodzaje niepełnosprawności, z którymi ustawodawca związał dodatkowe przywileje w zakresie uzyskiwania dofinansowań do wynagrodzeń tych osób.

Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przewiduje następujące przywileje związane ze szczególnymi schorzeniami zatrudnianych pracowników:

• obniżenie wymaganego wskaźnika zatrudniania osób niepełnosprawnych (art. 21 ust. 4),
• obniżenie składek na PFRON w oparciu o art. 22 ust. 1,
• podwyższenie dofinansowania do wynagrodzenia pracownika (art. 26a ust. 1b),
• obniżenie wymogów w zakresie ustalanie struktury zatrudnienia dla potrzeb statusu zakładu pracy chronionej (art. 28).

Wymienione wyżej uprawnienia przysługują pracodawcy, który zatrudnia pracowników niewidomych, a także tych, w odniesieniu do których orzeczono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwojowe lub epilepsję.

Szczególne schorzenia dokumentuje się orzeczeniami ustalającymi stopień niepełnosprawności (art. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych), orzeczeniami lekarza orzecznika ZUS (art. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych), które potwierdzają niepełnosprawność w rozumieniu ustawy, innymi orzeczeniami lub zaświadczeniami lekarskimi. Ponadto sposób dokumentowania schorzenia osoby niewidomej, a także choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego, całościowego zaburzenia rozwojowego, epilepsji zostało określone również w punkcie 8 objaśnień do formularza INF-D-P [Miesięczna informacja o wynagrodzeniach, zatrudnieniu, stopniach i rodzaju niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych]. Na tej podstawie schorzenia te dokumentuje się orzeczeniami, o których mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, innymi orzeczeniami lub zaświadczeniami lekarza specjalisty.