Świadczenie rehabilitacyjne to forma wsparcia finansowego dla osób, które wykorzystały już cały okres zasiłku chorobowego, a nadal są niezdolne do pracy, choć dalsze leczenie lub rehabilitacja dają realną szansę na powrót do aktywności zawodowej. To świadczenie przejściowe – jego celem nie jest zastąpienie zasiłku chorobowego, lecz umożliwienie dokończenia procesu leczenia bez utraty źródła dochodu.

O przyznaniu świadczenia i okresie, na jaki zostanie przyznane, decyduje lekarz orzecznik ZUS na podstawie dokumentacji medycznej. Łączny okres jego pobierania nie może przekroczyć 12 miesięcy, przy czym ZUS może przyznawać je na krótsze okresy z możliwością przedłużenia, jeśli rokowania co do odzyskania zdolności do pracy są wciąż aktualne. Wniosek (na formularzu ZNp-7) warto złożyć z odpowiednim wyprzedzeniem — najlepiej około 6 tygodni przed upływem okresu zasiłku chorobowego, aby uniknąć przerwy w wypłacie świadczeń.

Wysokość świadczenia jest uzależniona od podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, czyli przeciętnego wynagrodzenia z 12 miesięcy poprzedzających niezdolność do pracy. Wynosi: 90% podstawy wymiaru za pierwsze trzy miesiące (90 dni), 75% podstawy wymiaru za pozostały okres, a 100% podstawy wymiaru, jeśli niezdolność do pracy powstała w wyniku wypadku przy pracy, choroby zawodowej albo przypada w okresie ciąży.

Co istotne, u pracodawców zgłaszających do ubezpieczenia chorobowego do 20 pracowników świadczenie rehabilitacyjne wypłaca ZUS, natomiast pozostali pracodawcy są zobowiązani wypłacać je samodzielnie jako płatnicy składek (do czasu trwania umowy o pracę).