Premia roczna jest jednym z najczęściej stosowanych elementów systemu wynagradzania pracowników. Zasady jej przyznawania mogą wynikać z regulaminu wynagradzania, układu zbiorowego, indywidualnej umowy o pracę lub mieć charakter uznaniowy. Niezależnie jednak od podstawy jej przyznania, z perspektywy podatku dochodowego od osób fizycznych stanowi przychód ze stosunku pracy.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych definiuje przychody ze stosunku pracy szeroko, obejmując nimi wszelkie wypłaty pieniężne otrzymywane przez pracownika w związku z zatrudnieniem. Premia roczna – jako świadczenie pieniężne – mieści się w tej kategorii bez względu na to, czy jej wypłata wynika z przepisów wewnętrznych, czy zależy od uznania pracodawcy. Nie ma również znaczenia, czy premia jest powiązana z wynikami pracownika, wynikami finansowymi pracodawcy, czy też pełni funkcję motywacyjną.

Przychód z tytułu premii rocznej powstaje w momencie jej faktycznej wypłaty. Nie ma znaczenia, za jaki okres premia przysługuje ani kiedy została naliczona. Kluczowe jest postawienie środków do dyspozycji pracownika.

Premia roczna powiększa podstawę opodatkowania w miesiącu wypłaty, co może skutkować wyższą zaliczką podatkową w tym okresie. Pracodawca jako płatnik ma obowiązek pobrać od wartości tego świadczenia zaliczkę na podatek dochodowy według zasad właściwych dla przychodów ze stosunku pracy.

Co do zasady, premia roczna nie korzysta z żadnych szczególnych zwolnień podatkowych. Nie mieści się w katalogu świadczeń zwolnionych z podatku dochodowego od osób fizycznych. Wyjątkiem mogą być sytuacje szczególne, np. premie wypłacane pracownikom młodocianym w ramach przygotowania zawodowego, ale są to przypadki marginalne.

Podsumowując, premia roczna jest przychodem ze stosunku pracy i podlega opodatkowaniu w miesiącu jej wypłaty, niezależnie od okoliczności jej przyznania.