Odprawa pośmiertna jest jednym z nielicznych świadczeń pracowniczych, które korzystają z pełnego zwolnienia podatkowego. Wynika to z art. 21 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym odprawy pośmiertne wypłacane członkom rodziny zmarłego pracownika są wolne od podatku dochodowego bez względu na ich wysokość. Zwolnienie ma charakter bezwarunkowy: nie zależy od stopnia pokrewieństwa, liczby uprawnionych osób ani od tego, czy odprawa została wypłacona na podstawie Kodeksu pracy, układu zbiorowego czy wewnętrznych regulacji pracodawcy.

Kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy świadczenie rzeczywiście ma charakter odprawy pośmiertnej. Zwolnienie obejmuje wyłącznie świadczenia wypłacane członkom rodziny zmarłego pracownika w związku z ustaniem stosunku pracy wskutek śmierci. Jeżeli pracodawca wypłaca świadczenie o innym charakterze — np. dodatkową pomoc finansową, zapomogę czy rekompensatę niewynikającą z przepisów — zwolnienie podatkowe nie ma zastosowania i świadczenie podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Odprawa pośmiertna musi więc wynikać z przepisów prawa pracy lub regulacji obowiązujących u pracodawcy i być wypłacona osobom uprawnionym zgodnie z art. 93 Kodeksu pracy.

Zwolnienie podatkowe obejmuje całość odprawy, niezależnie od tego, czy jest ona wypłacana jednorazowo, czy w kilku częściach. Nie ma również znaczenia, czy pracodawca finansuje świadczenie ze środków obrotowych, czy z ZFŚS — źródło finansowania nie wpływa na opodatkowanie. Pracodawca jako płatnik nie pobiera zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, a członkowie rodziny nie wykazują odprawy w zeznaniu rocznym.