Jednym z podstawowych praw pracowniczych jest prawo do urlopu wypoczynkowego. Jego wymiar jest uzależniony od stażu pracy. Pracownikom, których staż pracy jest krótszy niż 10 lat, przysługuje urlop wypoczynkowy w wymiarze 20 dni. Natomiast w przypadku gdy staż pracy wynosi co najmniej 10 lat, pracownik ma prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni.

Z chwilą osiągnięcia co najmniej 10-letniego stażu pracy zwiększeniu ulega wymiar należnego pracownikowi urlopu wypoczynkowego. W roku, w którym pracownik przekroczy 10-letni staż pracy, zyskuje on dodatkowe dni urlopu w liczbie stanowiącej różnicę pomiędzy wyższym a niższym wymiarem urlopu. Mogą one stanowić tak zwany urlop uzupełniający albo zwiększenie wymiaru urlopu.

Definicję urlopu uzupełniającego można wywodzić z art. 158 Kodeksu pracy. Przepis ten stanowi, iż pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający. Z przywołanej definicji wynika, że urlop uzupełniający nie będzie miał zastosowania w przypadku, gdy pracownik przed dniem nabycia prawa do urlopu w wyższym wymiarze nie wykorzysta w całości przysługującego mu w danym roku urlopu wypoczynkowego. W takim przypadku następuje zwiększenie wymiaru urlopu wypoczynkowego.