Finansowanie przez pracodawcę składki na ubezpieczenie grupowe co do zasady powoduje powstanie po stronie pracownika przychodu ze stosunku pracy, ponieważ otrzymuje on wymierną korzyść w postaci ochrony ubezpieczeniowej, za którą sam nie musi płacić. Taki przychód – zgodnie z zasadą ogólną – podlega również oskładkowaniu, chyba że spełnione są warunki zwolnienia wynikające z § 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Kluczowe znaczenie ma to, kto finansuje składkę. Jeżeli pracodawca opłaca ją w całości, wartość świadczenia należy doliczyć do podstawy wymiaru składek ZUS – niezależnie od postanowień regulaminu wynagradzania czy dobrowolności przystąpienia do ubezpieczenia. Zwolnienie ze składek jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy pracownik uczestniczy w kosztach świadczenia własnymi środkami, choćby symbolicznie. W takim przypadku oskładkowaniu podlega jedynie część finansowana przez pracodawcę, a sama możliwość zakupu ubezpieczenia po cenie niższej niż detaliczna może korzystać ze zwolnienia, o ile wynika z wewnętrznych przepisów płacowych.

ZUS od lat prezentuje jednolite stanowisko: każde świadczenie ubezpieczeniowe finansowane przez pracodawcę jest oskładkowane, chyba że dotyczy wyłącznie interesu pracodawcy (w przypadku ubezpieczeń, np. OC zarządu, ochrona mienia) lub jest w całości opłacane przez pracownika. Nie ma znaczenia, czy pracownik faktycznie skorzysta z ochrony ani jaka jest wartość świadczenia – liczy się sama możliwość objęcia ochroną ubezpieczeniową.

W praktyce oznacza to, że pracodawcy planujący finansowanie polis grupowych powinni zadbać o odpowiednie postanowienia w regulaminie wynagradzania oraz o choćby minimalny udział pracownika w kosztach. Pozwala to nie tylko ograniczyć koszty składkowe, lecz także zapewnia zgodność z aktualną linią interpretacyjną ZUS.