Pracownik wykonując swoje obowiązki może być zmuszony do przemieszczania się po mieście. Może w tym celu korzystać z komunikacji miejskiej. Koszty takich przejazdów zwykle pokrywa pracodawca. Może przekazać pracownikowi bilety uprawniające go do przejazdu lub określoną sumę pieniężną na ich zakup albo stanowiącą rekompensatę poniesionych przez pracownika uprzednio wydatków.

Aby ustalić, czy w opisanych okolicznościach pracownik uzyskuje przychód podlegający opodatkowaniu, należy przeanalizować cechy przedmiotowego świadczenia. W tym celu można odwołać się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 roku, sygn. akt K 7/13. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny uznał, iż przychód pracownika stanowią świadczenia, które spełniają następujące przesłanki:

1. świadczenie zostało spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie),

2. świadczenie zostało spełnione w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy i przyniosło pracownikowi korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

3. uzyskana przez pracownika korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Wyłącznie świadczenia, które spełniają wszystkie wyżej przywołane warunki stanowią przychód pracownika ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli któraś z przesłanek nie jest spełniona, świadczenie nie może zostać uznane za przychód podlegający opodatkowaniu.

W oparciu o powyższe kryteria trzeba przyjąć, że jeżeli pracownik korzysta z komunikacji miejskiej na polecenie pracodawcy, w celu wykonywania swoich obowiązków służbowych, to nie uzyskuje przychodu. Świadczenie w postaci biletów komunikacji miejskiej lub środków pieniężnych przeznaczonych na ich zakup, bądź zwrotu poniesionych przez pracownika kosztów w tym zakresie jest bowiem przede wszystkim ponoszone w interesie pracodawcy. Nie można mówić o przysporzeniu w majątku pracownika, gdyż pracownik nie uzyskuje żadnej realnej korzyści majątkowej, a jedynie rekompensatę wydatków, których faktycznie nie poniósłby, gdyby nie polecenie pracodawcy.

W analizowanych okolicznościach po stronie pracownika nie powstanie przychód, który należałoby opodatkować podatkiem dochodowym od osób fizycznych.