Skopiuj link
Odpowiedź:
Sposób ustalania wymiaru czasu pracy pracowników w poszczególnych okresach rozliczeniowych określa art. 130 k.p.
Z przepisu tego wynika, iż w pierwszej kolejności należy pomnożyć 40 godzin przez liczbę tygodni przypadających w okresie rozliczeniowym, a następnie dodać do otrzymanej liczby godzin iloczyn 8 godzin i liczby dni pozostałych do końca okresu rozliczeniowego, przypadających od poniedziałku do piątku. Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż niedziela obniża wymiar czasu pracy o 8 godzin. Ponadto wymiar czasu pracy pracownika ulega obniżeniu o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności w pracy, przypadających do przepracowania w czasie tej nieobecności, zgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy.
Ustalony zgodnie z art. 130 k.p. wymiar czasu pracy dotyczy pracownika zatrudnionego na pełen etat. W celu obliczenia wymiaru czasu pracy w okresie rozliczeniowym dla pracownika zatrudnionego w niepełnym etacie należy uzyskany zgodnie z art. 130 k.p. wymiar czasu pracy pomnożyć przez wymiar etatu, w jakim zatrudniony jest pracownik.
Przepis art. 130 k.p. posługuje się pojęciem „okres rozliczeniowy”. Oznacza ono przedział czasu, po upływie którego możliwe jest ustalenie, czy pracownik przepracował liczbę godzin dokładnie odpowiadającą obowiązującemu go wymiarowi czasu pracy, czy go przekroczył, czy też pracował poniżej obowiązującego go wymiaru.
Z dyspozycji art. 129 § 1 k.p. wynika, iż w podstawowym wymiarze czasu pracy okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 4 miesiące. Okres rozliczeniowy może być krótszy niż 4 miesiące (np. 3 miesiące – art. 135 § 2 k.p., 1 miesiąc – art. 136 § 1 k.p.). Może on zostać również przedłużony nie więcej niż do 12 miesięcy, jeżeli jest to uzasadnione przyczynami obiektywnymi lub technicznymi lub dotyczącymi organizacji pracy (art. 129 § 2 k.p.).
Ustawodawca nie zdefiniował terminu „miesiąc”. Najczęściej przyjmuje się, iż chodzi o miesiące kalendarzowe. Nie ma jednak prawnego obowiązku, aby miesiące rozliczeniowe pokrywały się z pełnymi miesiącami kalendarzowymi, jak również mieściły się w ramach tego samego roku kalendarzowego.
Długość obowiązujących u pracodawcy okresów rozliczeniowych winna zostać określona w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w obwieszczeniu, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy (art. 150 § 1 k.p.). Wydłużenie okresu rozliczeniowego wymaga zawarcia stosownego porozumienia w tym przedmiocie (art. 150 § 3 k.p.).
Powyższe prowadzi do wniosku, iż rozliczenie czasu pracy, w tym niepełnoetatowca, powinno nastąpić z uwzględnieniem okresu rozliczeniowego go obowiązującego. Z Pani zapytania nie wynika, jaki jest okres rozliczeniowy, w jakim pracownica pracuje. W przypadku gdy wynosi on miesiąc i pokrywa się z miesiącem kalendarzowym, pracownica nie przepracuje obowiązującego pracownika zatrudnionego na ¾ etatu w miesiącu marcu wymiaru czasu pracy. Będzie to wynikało z przyjętego rozkładu czasu pracy. Okoliczność ta jest wliczona w ryzyko pracodawcy i nie powinna stanowić podstawy do obniżenia należnego pracownicy wynagrodzenia. Jeżeli okres wypowiedzenia jest dłuższy niż miesiąc, musi Pani rozliczyć czas pracy uwzględniając całość tego okresu. Bardzo prawdopodobne jest bowiem, iż pracownica brakujące godziny w marcu przepracuje w innym miesiącu tego okresu rozliczeniowego.
Radca Prawny
Dominika Zarzycka-Dudek
[email protected]
Masz pytanie? Napisz do naszego Eksperta