Pracodawca, który złoży pracownikowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, może zadecydować o skróceniu tego okresu. W takim przypadku będzie zobowiązany do wypłacenia pracownikowi odszkodowania, której wysokość będzie odpowiadać wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia.

Nic nie stoi na przeszkodzie, aby pracownik otrzymał świadczenie o podobnym charakterze w przypadku, gdy do rozwiązania umowy o pracę dojdzie wskutek zawarcia porozumienia stron. Pracownik i pracodawca mogą uzgodnić, iż pracodawca wypłaci pracownikowi kwotę (rekompensatę) stanowiącą równowartość wynagrodzenia, które przysługiwałoby pracownikowi za okres wypowiedzenia. Świadczenie takie nie będzie formalnie odszkodowaniem, bowiem pracodawca w takich okolicznościach nie będzie zobowiązany do jego wypłaty. U podstaw uzyskania przez pracownika rekompensaty będzie leżała wyłącznie zgodna wola stron.

Takie świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku pracy. Podobnie jak odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia, nie będzie korzystało ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przyznanie rekompensaty oraz jej wysokość wynika z dwustronnej umowy pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. W konsekwencji, nie jest spełniony warunek otrzymania świadczenia na podstawie wyroku lub ugody sądowej, które określałyby wysokość tego świadczenia. (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 13 maja 2020 roku, nr 0112-KDIL2-1.4011.192.2020.1.MKA).