Skopiuj link
Przepisy prawa pracy nie odnoszą się wprost do kwestii dopuszczalności pozostawania przez pracownika jednocześnie w kilku stosunkach pracy łączących go z jednym pracodawcą. Jednak w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego (wyrok Sądu Najwyższego 13 marca 1997 r. I PKN 43/97 opublik. OSNAPiUS 1997/24 poz. 494) z tym samym pracodawcą, w zakresie wykonywania pracy tego samego rodzaju, pracownik może pozostawać tylko w jednym stosunku pracy (a więc może go łączyć tylko jedna umowa o pracę). Sytuację, w której w ramach kilku umów pracownika wykonuje pracę tego samego rodzaju należy natomiast kwalifikować jako wykonywanie przez niego pracy w godzinach nadliczbowych. Podlega ona również ocenie w kontekście przepisów ochronnych dotyczących limitów pracy nadliczbowej.
Za dopuszczalne należy natomiast uznać zawieranie odrębnych umów o pracę między tymi samymi podmiotami (istnienie między pracownikiem i pracodawcą więcej niż jednego stosunku pracy), jeżeli przedmiotem każdej z umów jest praca innego rodzaju. Teza ta znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1981 r. II URN 186/80 opublik. OSNPG 1981/5 poz. 22 str. 18 zgodnie z którym zakład pracy może zawrzeć z własnym pracownikiem dodatkową umowę o pracę, jeżeli będzie to praca innego rodzaju niż dotychczasowa, a wykonywanie jej nie będzie kolidowało z normalnym czasem pracy pracownika.
W świetle powyższego wykonywanie przez pracownika na rzeczy jednego pracodawcy pracy w ramach kilku umów o pracę zawartych jednocześnie jest możliwe i zgodne z prawem tylko jeśli w ramach każdej z umów pracownik wykonuje skrajnie różne czynności. Gdy w ramach kilku umów czynności wykonywane przez pracownika będą jednakowe bądź bardzo podobne prawdopodobnym jest zakwalifikowanie takiego stanu faktycznego jako niezgodnego z prawem, a w szczególności uznanie jednej z umów o pracę za wykonywanie na rzecz pracodawcy pracy w godzinach nadliczbowych (ze wszelkim konsekwencjami finansowymi takiego stwierdzenia).
Zobacz szkolenia: