Pracownikowi przysługuje w każdej dobie co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku (art. 132 § 1 Kodeksu pracy), a w każdym tygodniu co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego (art. 133 § 1 Kodeksu pracy).

Powyżej przywołane okresy odpoczynku odzwierciedlają jedno z podstawowych praw pracownika, czyli prawo do odpoczynku. Pracownik musi mieć czas na regenerację sił, aby móc należycie wykonywać swoje obowiązki służbowe. Prawo to nie może zostać naruszone nawet w trakcie podróży służbowej.

W przypadku, gdy pracodawca nie ma możliwości zapewnienia pracownikowi odbywającemu podróż służbową odpoczynku dobowego lub tygodniowego, powinien udzielić mu równoważnego okresu odpoczynku, a jeżeli nie jest to możliwe, wypłacić ekwiwalent. Pogląd ten potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 23 czerwca 2005 roku, sygn. akt II PK 265/04. Uznał on bowiem, iż: „polecenie wykonania zadań (czynności) wymagających odbycia podróży służbowej musi wraz z dobową normą czasu pracy mieścić się w ramach wyznaczonych wspomnianymi limitami odpoczynku, a zatem ich ewentualne naruszenie aktualizowałoby dla pracodawcy obowiązek udzielenia pracownikowi równoważnego okresu odpoczynku, względnie, jeśli nie jest to możliwe, zwłaszcza po ustaniu stosunku pracy, wypłaty stosownego ekwiwalentu pieniężnego”.

Dodatkowo ustawodawca nakłada na pracodawcę obowiązek zapewnienia pracownikowi, który odbył podróż służbową w godzinach nocnych, odpoczynku nocnego w wymiarze 8 godzin. Przy czym z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 roku w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy wynika, iż rzeczony obowiązek powstaje jedynie w sytuacji, gdy warunki podróży uniemożliwiały wypoczynek nocny, a okres pomiędzy zakończeniem podróży i planowanym rozpoczęciem pracy jest krótszy niż 8 godzin.