Dla zwiększenia efektywności pracowników pracodawcy mogą zaoferować im udział, w czasie pracy albo poza godzinami pracy, w dodatkowych zajęć. Ich celem jest niwelowanie stresu, którego doświadczają przy wykonywaniu swoich obowiązków. Takie zajęcia są zwykle finansowane przez pracodawcę, a pracownicy mają swobodę w podjęciu decyzji, czy wezmą w nich udział, czy też nie.

W celu dokonania oceny, czy omawiane świadczenia stanowią dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu należy odwołać się do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W jego treści sprecyzowane zostały kryteria nieodpłatnych świadczeń stanowiących przychód ze stosunku pracy, które muszą zostać spełnione łącznie. Są one następujące:

• świadczenie zostało spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
• świadczenie zostało spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosło mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
• korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Jak zostało wskazane powyżej, pracownicy biorą udział w zajęciach w pełni dobrowolnie. Tym samym spełniona jest pierwsza przesłanka.

Pracownicy uczestniczący w zajęciach uzyskują w ten sposób korzyść w postaci poprawy stanu zdrowia i niwelowania stresu. Warto zwrócić uwagę, że profitów z tego tytułu nie osiąga wyłącznie pracownik, ponieważ dzięki takim zajęciom jest on bardziej efektywny w pracy. Nie można jednak jednoznacznie przyjąć, że gdyby pracodawca nie zapewniał takich zajęć dla pracowników, to pracownik uczęszczałby na nie i ponosił ich koszty.

W zakresie trzeciej przesłanki należy przyjąć, że zazwyczaj pracodawca nie kontroluje, którzy pracownicy z nich korzystają ani jak często to robią. Wobec tego nie ma możliwości przypisania konkretnemu pracownikowi wymiernej korzyści. Jeśli jednak pracodawca ma dostęp do list obecności na takich zajęciach lub innej formy ewidencji potwierdzającej udział danego pracownika w ćwiczeniach, to przesłanka będzie wypełniona. Na podstawie powyższej analizy można przyjąć, że zwykle pracownicy, którzy biorą udział w zajęciach relaksacyjnych finansowanych przez pracodawcę, nie uzyskują przychodu ze stosunku pracy. Jednak każda sytuacja powinna być szczegółowo przeanalizowana pod kątem wypełnienia przesłanek nieodpłatnego świadczenia, aby prawidłowo rozpoznać sytuację.