Wynagrodzenie pracownika młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego uzależnione jest od wysokości stawki przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę, w poprzednim kwartale ogłoszonego przez Prezesa GUS, i wynosi nie mniej niż 8% w pierwszym roku nauki, nie mniej niż 9% w drugim i nie mniej niż 10% w trzecim roku.

Pracownik młodociany jest objęty ubezpieczeniem chorobowym i z tego tytułu może korzystać z właściwych świadczeń. Podstawowym świadczeniem jest zasiłek chorobowy. W przypadku młodocianych, podobnie jak w przypadku pozostałych pracowników, podstawę jego wymiaru stanowi wynagrodzenie uzyskiwane przez niego w okresie ostatnich 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem tego okresu to podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za pełne miesiące kalendarzowe trwającego ubezpieczenia. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia to za podstawę wymiaru zasiłku przyjmuje się kwotę wynagrodzenia, jaką ubezpieczony uzyskałby, gdyby pracował przez cały miesiąc.

Istotne jest, że do pracowników młodocianych zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego nie stosuje się regulacji przewidzianej w art. 45 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zatem w przypadku młodocianych nie dochodzi do uzupełnienia podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli przy pracy w pełnym wymiarze czasu pracy podstawa byłaby niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% tego wynagrodzenia. Jest to celowy zabieg ustawodawcy ze względu na to, że wynagrodzenie młodocianych jest celowo ukształtowane poniżej stawki minimalnego wynagrodzenia za pracę.