W pewnym uproszczeniu można przyjąć, że wszelkie świadczenia otrzymywane przez pracownika od pracodawcy stanowią dla niego przychód ze stosunku pracy. Decydująca dla ustalenia momentu jego uzyskania jest chwila pozostawienia świadczenia do dyspozycji podatnika.

Art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definiuje przychód jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Na tej podstawie można wysnuć wniosek, że przychód w przypadku świadczeń pieniężnych powstaje w momencie ich otrzymania przez podatnika lub postawienia ich do jego dyspozycji. Natomiast przychód w postaci świadczeń w naturze i innych świadczeń nieodpłatnych powstaje z chwilą otrzymania świadczenia przez podatnika bądź wykonania świadczenia na rzecz podatnika.

Kluczowe znaczenie dla ustalenia momentu uzyskania przychodu ma pojęcie „pozostawienia do dyspozycji”. Rozumieć je należy jako pozostawienie podatnikowi przysługujących mu wartości w taki sposób, aby mógł z nich swobodnie korzystać. W praktyce określenie momentu „pozostawienia do dyspozycji” jest jednak trudne.

W przypadku, gdy wynagrodzenie wypłacane jest w gotówce, momentem pozostawienia do dyspozycji jest dzień, w którym pracodawca umożliwia pracownikowi odebranie tego wynagrodzenia. Jeżeli wynagrodzenie jest wypłacane w drodze przelewu na rachunek bankowy pracownika, momentem pozostawienia do dyspozycji pracownika jest moment wpływu środków na rachunek bankowy pracownika.